Ο   ΔΡΟΜΟΣ  ΠΡΟΣ  ΤΟ  ΠΑΡΕΛΘΟΝ

 

 

 

        Το ταξίδι  προς το παρελθόν αρχίζει την Πέμπτη 5 Αυγούστου 2004 όταν μπήκα στο αυτοκίνητο μου, ένα WV PASSAT 1800 στον δρόμο προς το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης και από κει  στο Βουκουρέστι την πρωτεύουσα της Ρουμανίας.

        Γεννήθηκα τον Μάρτιο του 1958 στην πόλη της Ξάνθης στην Βόρεια Ελλάδα. Το 1976  τέλειωσα το λύκειο και συναντηθήκαμε όλοι ( γονείς , συμμαθητές, απόφοιτοι ) για να φύγουμε στο Πλοέστι στην Ρουμανία όπου θα φοιτούσαμε στο Ινστιτούτο Πετρελαίου και Αερίων , για να δουλέψουμε μετά στα Ελληνικά Πετρέλαια της Θάσου .

        Φθάσαμε στην Ρουμανία του Τσαουσέσκου , όπου εκείνη την εποχή έβρισκες τα πάντα! Όλα εκτός από παντελόνια  «μπλουτζίν»  και εμείς εκτός από φοιτητές γίναμε πολύ καλοί έμποροι . Φέρναμε όλα τα είδη μπλουτζίν από την Ελλάδα , τα πουλούσαμε και είχαμε τα αναγκαία χρήματα για την ζωή μας εκεί. Επίσης εκείνα τα χρόνια « αλλάζαμε» παράνομα δολάρια  σε λέι, το τοπικό νόμισμα.

         Τα χρόνια περνούσαν και στην Ρουμανία του δικτάτορα Τσαουσέσκου  δεν έβρισκες απολύτως τίποτα, ούτε και βιβλία για το Πανεπιστήμιο. Αλλά για μας τους ξένους η ζωή εκεί περνούσε εύκολα γιατί με το εμπόριο που κάναμε είχαμε χρήματα, πηγαίναμε στο Βουκουρέστι και αγοράζαμε, στα κρυφά,  ότι είχαμε ανάγκη. 

         Έμενα στην φοιτητική εστία σε ένα μικρό δωμάτιο μαζί με άλλους τρεις συμφοιτητές  και για να διαβάσεις έπρεπε να πας στην ειδική αίθουσα για το διάβασμα ή σε όποια αίθουσα του πανεπιστημίου ήθελες αρκεί να «λάδωνες» τον φύλακα. Καθόμουν στην «ουρά» για τα απαραίτητα όπως ψωμί, γάλα και αν έκανα καμιά « πλάκα » για τις ατέλειωτες ουρές και για τις τρομερές ελλείψεις σε βασικά είδη έφθανες στο γραφείο του πρύτανη όπου οι  ασφαλίτες της μυστικής αστυνομίας της γνωστής «σεκουριτάτε» σε τακτοποιούσε.

          Τις περισσότερες φορές τρώγαμε στα εστιατόρια των ξενοδοχείων όπου έβρισκες τα πάντα, αγοράζαμε μπύρες από τα ειδικά για ξένους μαγαζιά , μας έφερναν πέπσι κόλα μέσα σε ανθοδοχεία για να μην μας βλέπουν οι άλλοι πελάτες του μαγαζιού, αγοράζαμε εκεί φαγητό για το βράδυ  και η ορχήστρα του εστιατορίου έπαιζε πάντα ελληνική μουσική  όταν είμαστε εμείς εκεί, φυσικά για το χρήμα που έπαιρνε από εμάς τους έλληνες.

          Μια φορά τον χρόνο το πανεπιστήμιο μας έδινε αεροπορικά εισιτήρια σε γελοίες τιμές για σοσιαλιστικά όμως κράτη και έτσι μάθαμε αρκετά από τα κομουνιστικά κράτη, όπως Βουλγαρία, Ανατολική Γερμανία , Ουγγαρία, Ρωσία.  

           Εμάς τους Έλληνες όλοι, συμφοιτητές, καθηγητές μας κοιτούσαν παράξενα σαν εξωγήινους ή σαν σωτήρες… Περίμεναν όλα από εμάς ! όταν  πηγαίναμε στο σπίτι , στην πατρίδα έπρεπε να τους φέρουμε εκτός από μπλουτζίν πολλά άλλα πράγματα μέχρι και γάλα σκόνη για τα μωρά και οι βαλίτσες μας γινόταν ασήκωτες!

           Οι κοπέλες μας κοιτούσαν σαν να ερχόμασταν από τον παράδεισο, αρκούσε μια λέξη όπως «Ελλάδα » για να τις «ρίξουμε»! Οι «γκόμενες » ερχόταν με μας ή για κατασκοπία ή για να μας παντρευτούν και να βρεθούν μαζί μας στον παράδεισο που λεγόταν «Δύση» !

             Είχα και εγώ σχέσεις με αρκετές κοπέλες εκεί … μεγάλωσα!! Μια από αυτές ήταν η Φωτεινή , μια κοπέλα πολύ όμορφη, ξανθιά. Όταν έφευγα στην πατρίδα στις διακοπές μου ετοίμαζε μια λίστα από πράγματα που είχε ανάγκη αυτή και η οικογένεια της. Τι να πρωτοθυμηθώ ;  Στο σπίτι της αν και δεν υπήρχε το παραμικρό προσπαθούσε να μοιρασθεί μαζί μου το παραμικρό που έβρισκε. Όταν πηγαίναμε βόλτα ή βγαίναμε μαζί από το σπίτι της προσπαθούσαμε να μην μας δει κανείς αλλιώς όλοι θα την έλεγαν « πουτάνα» μιας και «πήγαινε» με ξένο και θα είχε πρόβλημα με την μυστική αστυνομία.

             Θυμάμαι ότι μετά της δέκα το βράδυ δεν έβγαινε έξω κανένας, υπήρχαν λίγα λεωφορεία και το ηλεκτρικό ρεύμα κοβόταν για ενεργειακή οικονομία. Πολλές φορές σκεφτόμουν πως μπορούσαν να ζήσουν άνθρωποι κάτω από τέτοιες συνθήκες!! Η χώρα ήταν γεμάτη από χαφιέδες, μυστικούς αστυνομικούς,   αστυνομικούς κάθε μορφής, αλκοολικούς, τσιγγάνους, κλέφτες, δολοφόνους!! Τότε η καρδιά μου γέμισε από αγάπη για τους ανθρώπους της Ρουμανίας! Όταν πήγαινα σπίτι μάθαινα πόσοι άνθρωποι βρισκόταν στη φυλακή, πόσοι άνθρωποι προσπαθούσαν να ξεφύγουν από το καθεστώς στο εξωτερικό. Επέστρεφα στην Ρουμανία και όταν έβλεπα αυτούς τους ανθρώπους, τους καταπιεσμένους ρουμάνους , τους    αδελφούς μου να αγωνίζονται για πράγματα αναγκαία, εκνευριζόμουν που δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για αυτούς και μόνο ένα δάκρυ μου ξέφευγε από τα μάτια μου…

               Τα χρόνια κυλούσαν… Έφθασα στο τελευταίο έτος της αποφοίτησης το 1982, πήρα το δίπλωμα  του Χημικού Μηχανικού , διασκέδασα στην ντισκοτέκ της σχολής για τελευταία φορά μαζί με όλους, τους φίλους, συμφοιτητές, ρουμάνους και ξένους, αγόρια και κορίτσια, φοιτητές και καθηγητές. Διασκεδάσαμε μέχρι το πρωί και την επόμενη έφυγα σπίτι στην Ελλάδα  οριστικά!! 

                Όταν έφθασα σπίτι έμαθα ότι ένας αγαπητός μου καθηγητής πέθανε στην φυλακή, ενώ άλλος έγινε υπουργός , ένας συμφοιτητής μου πέθαινε της πείνας γιατί δεν έβρισκε να δουλέψει και ένας άλλος έγινε διευθυντής σε ένα εργοστάσιο.

               Έφυγα σπίτι , αλλά υποσχέθηκα ότι θα  βοηθά πάντα τους ρουμάνους. Στην καρδιά μου υπάρχει μόνο αγάπη για τον λαό της Ρουμανίας.

               Την Φωτεινή από το Πλοέστι δεν την ξαναείδα! Μόνο μιλήσαμε ορισμένες φορές στο τηλέφωνο και αλλάξαμε κάποια γράμματα.

« …Πάνο, το γράμμα σου έφθασε σε μένα σήμερα, 27-04-1983 ( έκανε ένα μεγάλο ταξίδι στον χρόνο !! ) Χαίρομαι που μου έγραψες. Δεν περίμενα  να το κάνεις ποτέ!! 27-04-1983. Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τον θάνατο της μητέρας μου. Τι άσχημη μέρα!! Τι καλά που πήρα το γράμμα σου σήμερα! Σε ευχαριστώ !! Φυσικά και θέλω να έλθεις στο Πλοέστι . Το καλοκαίρι ή οπότε θέλεις εσύ! Είμαι εδώ και θα σε περιμένω , όπως σε περιμένω τόσα χρόνια τώρα!! Έλα, αν και αυτό δεν έχει πλέον κανένα νόημα! Φωτεινή.»

Αυτές ήταν και οι τελευταίες γραμμές που αλλάξαμε . Δεν μπόρεσα να πάω στο Πλοέστι , εκείνη την σκότωσαν ενώ προσπαθούσε να περάσει τα σύνορα και να έλθει σε μένα!!

Τα χρόνια περνούν, τα χρόνια έρχονται

Όλα είναι παλιά και όλα καινούργια ταυτόχρονα.

Τι είναι καλό και τι κακό

Σκέψου και υπολόγισε.  

ΜΙΧΑΙ  ΕΜΙΝΕΣΚΟΥ ( Εθνικός ποιητής της Ρουμανίας)

            Καλοκαίρι του 1989! Κατάφερα να πάω στην Ρουμανία μαζί με τον Μιχάλη, τον φίλο μου, με την ευκαιρία ενός ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και την Δυναμό Βουκουρεστίου. Έμεινα στο ξενοδοχείο

« Βουκουρέστι » , δίπλα στο παλάτι του Τσαουσέσκου.

             Πήγα στο Πλοέστι να βρω την Φωτεινή , αλλά βρήκα μόνο έναν τάφο, τον τάφο της!! Σοκαρίστηκα, τα έχασα, έκοψα λίγα φτωχά , αθώα λουλουδάκια, όπως φτωχή και αθώα ήταν ! Με έπιασε το παράπονο « Αγάπη μου, γιατί δεν με περίμενες!!» Γεμάτος δάκρυα κοίταξα προς τον ουρανό  μήπως και την δω. Έφυγε ψηλά και ήταν μαζί με τους αγγέλους!!

-          Κάτσε  προσοχή!! Περνά το αφεντικό, ο Τσαουσέσκου, μου είπε ο θυρωρός του ξενοδοχείου. Ήτα η πρώτη και τελευταία φορά που τον είδα από κοντά  τον μισητό δικτάτορα.

              Έφυγα από την Ρουμανία , στεναχωρημένος αλλά με την καρδιά μου γεμάτη από αγάπη για τον λαό της Ρουμανίας . Υποσχέθηκα να μην ξαναπάω στην  Ρουμανία   , αν δεν αλλάξει το καθεστώς. Ο λαός επαναστάτησε, ο δικτάτορας και η γυναίκα του πλήρωσαν  με την ζωή τους το κακό που έκαναν στο λαό της Ρουμανίας. Εκτελέστηκαν . Τα παιδιά τους η Ζωή, ο Βαλεντίν, ο Νίκου  κρύφθηκαν και γλίτωσαν. Ο τελευταίος αυτοκτόνησε , η Ζωή έκανε μερικά χρόνια στην  φυλακή και τώρα ζει απομονωμένη σε ένα φτωχό διαμέρισμα που της έδωσε τώρα το κράτος. Κατάφεραν σήμερα να πάρουν και ένα μέρος από την περιουσία του μισητού πατέρα τους. Αυτό γιατί το σημερινό καθεστώς είναι  το ίδιο με το παλιό απλώς σε μια πιο φιλελεύθερη μορφή…  

              Ήθελα τόσο πολύ να  πάω στην  Ρουμανία να δω πώς άλλαξαν τα πράγματα…Την γυναίκα μου την λεν Ζωή, εγώ την λέω Ζώια , όπως την κόρη του Τσαουσέσκου  για να μην ξεχνώ όσα άσχημα και τον θάνατο που σκόρπισε το παλιό καθεστώς. Μιλώ μαζί της ρουμάνικα χωρίς φυσικά να με καταλαβαίνει!! Μιλώ με τους ρουμάνους στο ιντερνέτ , διαβάζω ρουμάνικες εφημερίδες και είμαι ο μόνος Έλληνας που διαβάζει μια εβδομαδιαία ρουμάνικη εφημερίδα  , την  « Ρουμάνικη  Δραστηριότητα » που απευθύνεται στους ρουμάνους της διασποράς! Βέβαια δεν είμαι ρουμάνος, αλλά η καρδιά μου είναι γεμάτη  Ρουμανία!

5 Αυγούστου 2004. Φθάνω στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, πλησιάζω το γραφείο της ΤΑΡΟΜ , των ρουμανικών αερογραμμών.  

-          Μήπως υπάρχει ένα εισιτήριο στο όνομα μου ;   

-          Μάλιστα! Ορίστε.

            Δεν μπορούσα να πιστέψω ! Επέστρεφα στην Ρουμανία ύστερα από τόσα χρόνια !! Κέρδισα το πρώτο βραβείο , ένα ταξίδι στην θάλασσα της Ρουμανίας . Το βραβείο το έδινε η εφημερίδα που αγόραζα κάθε βδομάδα, η « Ρουμάνικη Δραστηριότητα ».

            Πήρα το εισιτήριο και μπήκα στην αίθουσα αναμονής. Άρχισα να ονειρεύομαι την Φωτεινή από το Πλοέστι τα χρόνια του Τσαουσέσκου , μετά την Μιχαέλα που γνώρισα στο ιντερνέτ  και μου υποσχέθηκε ότι θα μου στείλει κάποια βιβλία από την  Ρουμανία , αν της στείλω χρήματα. Έστειλα τα χρήματα, αλλά τα βιβλία δεν τα είδα ποτέ !   Προσπάθησα να ξυπνήσω… Ήμουνα σίγουρος ότι η Ρουμανία άλλαξε , δεν ήταν αλήθεια ότι οι ρουμάνες του σήμερα υπόσχονται και δεν κάνουν τίποτε…

-          Οι επιβάτες για το Βουκουρέστι μπορούν να παρουσιασθούν στην έξοδο αριθμός 7.

Πήρα το αεροπλάνο , ένα μικρό με έλικες. Προς στιγμή φοβήθηκα να μπω σε αυτό , μήπως και δεν φθάσω στην Ρουμανία που αγάπησα, κουνήθηκα στον αέρα , αλλά έφθασα στον προορισμό μου ! Στο αεροδρόμιο του Βουκουρεστίου με περίμενε μια δημοσιογράφος  και με ένα αυτοκίνητο που δεν ήταν DACIA , με οδήγησε σε ένα όμορφο ξενοδοχείο. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η Ρουμανία άλλαξε τόσο πολύ! Κοιτούσα τις διαφημίσεις πάνω στους όμορφους δρόμους σαν ένα μωρό που μόλις γεννήθηκε!! Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήμουνα στην Ρουμανία, σε μια χώρα τόσο μα τόσο διαφορετική από αυτήν που άφησα το 1989.

              Έφθασα στο ξενοδοχείο CONFORT , τόσο όμορφο και τόσο απλό! Άφησα τα πράγματα   στο δωμάτιο μου και πήγα στο εστιατόριο. Εκεί έφαγα ότι μου έλειψε όλα εκείνα τα χρόνια! Σούπα λαχανικών, κασέρι πανέ, σμουντούνα, βουλγάρικη σαλάτα, σνίτσελ παλέρμο . Μου πρόσφεραν και παγωτό αλλά το στομάχι μου είχε γεμίσει! Βγήκα έξω στο δρόμο , ο αέρας μύριζε διαφορετικά τώρα, ο δρόμος ήταν γεμάτος φωτεινές επιγραφές, χωρίς ενεργειακή   οικονομία, κοπέλες που έψαχναν πελάτη στον δρόμο. Τσιμπούσα τον εαυτό μου για να δω αν ονειρευόμουνα. Ήμουν σε μια καινούργια χώρα, μόνο η γλώσσα ήταν η ίδια !

              Νωρίς το πρωί έφθασε ο φίλος μου, ο Μιχάλης που ήλθε από την Ελλάδα με λεωφορείο. Μαζί φύγαμε με μια Μερσεντές , που ήλθε να μας πάρει  από την εφημερίδα ( τώρα με Μερσεντές κυκλοφορούν και ρουμάνοι , όχι μόνο οι ξένοι ) . Πήγαμε στα γραφεία της εφημερίδας , γεμάτοι έκπληξη από το τι βλέπαμε. Νέα μοντέρνα κτήρια, μεγάλα μαγαζιά που είχαν τα πάντα, αυτοκίνητα πολυτελείας.

             Μαζί με δύο γυναίκες δημοσιογράφους με μια OCTAVIA  ξεκινήσαμε για τα ρουμάνικα παράλια . Καινούργια αυτοκίνητα αλλά δρόμοι όπως τους άφησε ο Τσαουσέσκου , χάλια. Κάναμε 7 ώρες για να διανύσουμε 350 Km !

             Στην θάλασσα όλα ήταν διαφορετικά! Πολύς κόσμος , ξενοδοχεία κάθε είδους αλλά άνθρωποι ίδιοι, απείραχτοι από τον χρόνο ( μιλώ για αυτούς που δουλεύουν στα ξενοδοχεία και στα μαγαζιά! )  Οι άνθρωποι της εφημερίδας κάνα οτιδήποτε για να αισθανθούμε όμορφα!

             Την πρώτη μέρα είχαμε συνάντηση . Εκεί ήταν αναγνώστες της εφημερίδας από όλη την Ευρώπη . Γνωρίσθηκα με όλους ! Ήταν και μια κοπέλα , μια ρουμάνα  από την Γερμανία. Την λέγανε Μιχαέλα. Ήταν όμορφη και γρήγορα γίναμε φίλοι ! Έλεγα ότι δεν θα είναι όπως όλες οι ρουμάνες . Πήγα μαζί της και  με τον Μιχάλη σε μια ντισκοτέκ. Όλα τα τραπέζια ήταν ρεζερβέ αν και η αίθουσα ήταν άδεια! Μίλησα με έναν τύπο από κει και μου είπε αν ήθελα τραπέζι να καθίσουμε έπρεπε να του δώσω  100.000 λέι ( = 2,5 ευρώ) . Κατάλαβα ότι η Ρουμανία άλλαξε, αλλά οι άνθρωποι της όχι!! Καθίσαμε στο τραπέζι , χορέψαμε, διασκεδάσαμε και γενικά περάσαμε υπέροχα.

   

            Την επόμενη μέρα πήγαμε στην θάλασσα για μπάνιο . Μείναμε έκπληκτοι. Η παραλία γεμάτη από νεαρό κόσμο, οι κοπέλες όλες όμορφες, γλυκιές , σχεδόν γυμνές. Έτριβα τα μάτια μου και σκεφτόμουνα ότι έτσι δεν είναι ούτε στην Ελλάδα.  Κάναμε μπάνιο, βγάλαμε φωτογραφίες , ανεβήκαμε στην «μπανάνα» , περάσαμε υπέροχα.

            Έφθασε η προτελευταία μέρα στην Ρουμανία . Ετοιμασθήκαμε να συμμετέχουμε σε ένα υπερθέαμα για τους ρουμάνους της διασποράς, που θα μεταδιδόταν σε ολόκληρο τον κόσμο ζωντανά μέσω δορυφόρου. Στ’ αλήθεια αυτό που συνέβη ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα.  Ένα θέαμα με γνωστούς τραγουδιστές και συγκροτήματα. Εγώ μαζί με την Μιχαέλα ήμασταν πάνω στην σκηνή στο κέντρο του θεάματος! Λάβαμε μέρος σε αυτό και μάλιστα δώσαμε συνέντευξη . Ακόμη χορέψαμε , τραγουδήσαμε , διασκεδάσαμε. Ήταν θαύμα. Με έβλεπε ολόκληρη η οικογένεια μου από την τηλεόραση !

            Αλλά η ιστορία μου φθάνει στο τέλος , το ταξίδι μου ήταν τόσο μικρό σε διάρκεια και τόσο όμορφο που τέλειωσε γρήγορα.  Οι υπέροχες μέρες στην Ρουμανία του σήμερα έφθασαν στο τέλος τους. Χωρίσαμε δύσκολα με τους φίλους μας , τους ανθρώπους της εφημερίδας, με την Μιχαέλα και πάλι έφθασα στο αεροδρόμιο του Βουκουρεστίου.  Από το μυαλό μου περνούσε η συμπεριφορά μιας γυναίκας, πωλήτριας σε ένα βενζινάδικο στο δρόμο της επιστροφής από την θάλασσα όπου προσπάθησα να αγοράσω ένα CD  και αν και είχε πολλά από αυτά που ήθελα , μου είπε ότι δεν έχει. Τα καθεστώτα αλλάζουν , αλλά οι άνθρωποι δυστυχώς μένουν όπως είναι!! Στο μυαλό μου έμεινε και συμπεριφορά της παρουσιάστριας του show  που θα μου έστελνε ένα αυτόγραφο της μέσω ιντερνέτ, όπως και η υπόσχεση ενός συγκροτήματος να μου στείλει ένα CD τους, καθώς και η υπόσχεση της Μιχαέλας να μου στείλει μερικά πράγματα από την Γερμανία. Οι Ρουμάνοι δυστυχώς δεν άλλαξαν καθόλου!!

        …..Γιατί μου λες ψέματα, γιατί μου λες ψέματα…( από ένα ρουμάνικο τραγούδι  ).

         Όταν το αεροπλάνο άφηνε το έδαφος της Ρουμανίας του σήμερα με έπιασαν τα δάκρυα . Δυστυχώς το καθεστώς άλλαξε , αλλά οι άνθρωποι έμειναν οι ίδιοι! Υπάρχουν ορισμένοι που μπορούν να πεθάνουν για σένα και ορισμένοι που ξέρουν μόνο να μιλούν, να υπόσχονται , να λένε λόγια του αέρα…

-          Μου δίνετε και μένα κρασί , ζητούσε η Μιχαέλα μετά το show.

-          Δυστυχώς δεν έχουμε, μας τέλειωσε!

-          Μου δίνετε μια μπύρα, παρακαλώ! Είπα εγώ.

-          Ορίστε! Μήπως θέλετε και κρασί, ουίσκι , τίποτε άλλο;

Το καθεστώς άλλαξε! Οι άνθρωποι και οι συνήθειες ΟΧΙ!!

9         Αυγούστου 2004. Έφθασα σπίτι ! Το ταξίδι μου τέλειωσε! Το παρελθόν και το μέλλον  μπερδεύτηκαν ! Το αυτόγραφο της παρουσιάστριας , το CD  του συγκροτήματος ακόμη ΔΕΝ έφθασαν!! Όλα αυτά ταξιδεύουν στον χρόνο , ίσως φθάσουν σε μένα μετά από 10 χρόνια. Όχι βέβαια ότι τα έχω ανάγκη , αλλά….

 

         Έδωσα μια υπόσχεση  στον εαυτό μου  . Του χρόνου θα πάω πάλι στην Ρουμανία μόνος μου ή με τον Μιχάλη και θα πάω στα μέρη που έζησα , στον τάφο της Φωτεινής  στο Πλοέστι , αλλά και στην Τιμισοάρα όπου έμαθα την ρουμάνικη γλώσσα .

          Στο επανιδείν Ρουμανία, ίσως του χρόνου αλλάξεις….

          Στο επανιδείν Ρουμανία , σε έχω στην καρδιά μου αν και πολλές φορές με κάνεις να κλαίω…

          Στο επανιδείν Ρουμανία , υπάρχει ένας έλληνας που σε αγαπά…

 

 

Υστερόγραφο :  Στην Ρουμανία   του σήμερα δεν υπάρχει ένας Τσαουσέσκου, έμειναν όμως οι άνθρωποι του, Ιλιέσκου και Ναστάζε που κυβερνούν την χώρα. Οι άνθρωποι δεν σκοτώνονται στα σύνορα , αλλά μέσα και έξω από την χώρα προσπαθώντας να επιβιώσουν με τον μισθό των 100-150 ευρώ , την ανεργία, την ανέχεια , την βρωμιά .

 

Π. Κιμούντρης

Ένας έλληνας με καρδιά ρουμάνου της διασποράς

Ξάνθη

Βόρεια Ελλάδα