ΤΑ  ΣΥΝΟΡΑ  ΤΗΣ  ΖΩΗΣ

       ( Η  Μαύρη Απόχρωση  )

 

Κάθομαι πάνω στο κρεβάτι του πόνου   στο Θεαγένειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Σήμερα μου κάνανε  βρογχοσκόπηση . Μου κόψανε ένα  κομμάτι από τους βρόγχους. Αύριο θα μου κάνουν ακτινοβολίες και χημειοθεραπεία.  Τα μαλλιά μου έχουν πέσει.   Ο άνδρας μου , μου αγόρασε μια περούκα και αισθάνομαι κάπως καλύτερα.

Είμαι τόσο χάλια…. Γιατί θεέ μου με διάλεξες τόσο νωρίς να έλθω κοντά σου …

Είμαι μόνο 30  χρόνων, έχω δύο μικρά παιδάκια  και έναν τόσο καλό σύζυγο…

Όλοι νομίζουν ότι δεν έχω καταλάβει τι έχω… Ξέρω ότι ο αγώνας ενάντια στην επάρατη ασθένεια, τον καρκίνο  είναι αγώνας χαμένος…. Τα δάκρυα μου άρχισαν να κυλούν μέσα από τα μάγουλα μου … τα άφησα να γεμίζουν το πρόσωπο μου τώρα το βράδυ που κανένας δεν με πρόσεχε… Θεέ μου βοήθα την οικογένεια μου….Θεέ μου δώσε απάντηση στα λόγια της μικρής μου κόρης  όταν δεν θα με έχει δίπλα της και θα με ζητά….Θεέ μου, δώσε κουράγιο στον άντρα μου… Θεέ μου δώσε δύναμη στον πατέρα και την μάνα μου….στην άλλη μου κόρη…

 

Πότε πέρασαν δέκα χρόνια που κρυφά άφηνα την χώρα μου  για να βρω  μια καλύτερη τύχη στην Ελλάδα! Πότε πέρασαν έξη χρόνια που σε γνώρισα, αγαπημένε μου άντρα , που σε παντρεύτηκα , που κάναμε μαζί την μικρή μας κόρη….

 

Ένοιωθα ευτυχισμένη απέναντι σου , μου πρόσφερες αγάπη , μου έδωσες ζωή αυτήν που τώρα ο Θεός αποφάσισε τόσο άδικα να μου πάρει…

 

Κάθε χρόνο έκανα όλες τις εξετάσεις για την υγεία μου. Πήγα  στην γυναικολόγο μου. Έκανα το τεστ Παπανικολάου . Μου είπαν ότι ήμουνα πάρα πολύ καλά! Μετά από έναν μήνα είχα τρομερούς πόνους ανάμεσα στα πόδια μου. Είχα αίμα.. Με πήγαν στο νοσοκομείο! Οι γιατροί τρελάθηκαν… Έβλεπα τα πρόσωπα τους, το πρόσωπο του άντρα μου.  Προσπαθούσα να διαβάσω  τα μάτια τους… είχα καρκίνο στις ωοθήκες. Είχε μπει μέσα μου ο θάνατος!!! Γιατί Θεέ μου , πάντα ήμουνα κοντά σου , γιατί μου παίρνεις τη ζωή, γιατί γεμίζεις μαυρίλα στη ζωή των δικών μου.

Φύγαμε για την Θεσσαλονίκη. Με πήγαν στο Θεαγένειο. Ακτινοβολίες, χημειοθεραπεία, αγώνας χωρίς αύριο. Τα αποτελέσματα ήταν πολύ καλά. Καταφέραμε να ξεγελάσουμε τον θάνατο. Πήρα παράταση ζωής!! Το φως γέμισε τα μάτια και την ψυχή των δικών μου… Η ζωή άρχισε να μου χαμογελά…. θυμόμουν τα παιδικά μου χρόνια…. μέσα στην φτώχια, την μιζέρια, τον πόλεμο , τον θάνατο , την μαυρίλα… Ευτυχώς ήλθα στην Ελλάδα, γνώρισα τον άντρα μου, γνώρισα την καλή πλευρά της  ζωής…

 

-         Ποια γυναικολόγο είχε? Πως δεν  μπόρεσε να δει το κακό  μέσα από το τεστ? αυτά πρέπει να ήταν τα λόγια των γιατρών του νοσοκομείου μετά την πρώτη εξέταση τους.

-         Ήλιε μου, που πάντα μου χαμογελάς και με βοηθάς όταν σε έχω ανάγκη.

-         Έχω έναν μεγάλο πόθο  για ζωή!! Τα σύνορα της ζωής μου γιατί να είναι τόσο μικρά ? 

-         Είναι τόσο κακό να θέλω να ζήσω ?

-         Γιατί ήλιε μου χάνεσαι για μένα?

-         Ήλιε μου δώσε μου ενέργεια, ζωή.

-         Ήλιε μου μην με εγκαταλείπεις… Θέλω ζωή….Θέλω τις ακτίνες σου!!!

 

Πέρασε ένας μήνας. Αισθανόμουνα νικήτρια!! Είχα νικήσει τον θάνατο… Έτσι νόμισα τουλάχιστον!!!

Άρχισα να έχω καινούργιους πόνους. Χανόμουν από την ζωή…

Ένα Σάββατο….ήταν καλοκαίρι…ο ήλιος έλαμπε!! Χάθηκα… το κορμί μου έτρεμε από σπασμούς… έχασα την επαφή με το περιβάλλον μου… με πήγαν στο νοσοκομείο…όταν συνερχόμουνα έβλεπα αυτά τα μαύρα πρόσωπα, τα δάκρυα , τον πόνο, έφθασε το τέλος!!! Ο ήλιος χάθηκε , τα σύννεφα  πλάκωσαν, έβλεπα τους γιατρούς να τρέχουν να με σώσουν… έβλεπα τα πρόσωπα των παιδιών μου, άκουγα τα λόγια των γιατρών… « μα είναι τόσο μικρή, γιατί?» «γιατί θεέ μου την  παίρνεις από την ζωή?» «έχω δει πολλές περιπτώσεις σαν γιατρός, αλλά σήμερα  έκλαψα, ένοιωσα  γιατρός χωρίς δύναμη να βοηθήσω, ένοιωσα ένα τίποτα μπροστά στην  θλίψη, είμαι τόσο ανίσχυρος μπροστά στον θεό!!! »

 

Με πήγαν στη Θεσσαλονίκη, ένοιωσα κάπως καλύτερα. Αλλά τα μαλλιά μου έπεφταν , ένιωθα τόσο γριά , πάνε τα 30 χρόνια μου…

Μόνο εσύ, μόνο εγώ , μόνο η αγάπη μας θα με σώσει….

η αγάπη μας θα με κρατήσει μέσα στις καρδιές σας, θα με έχετε στην μνήμη σας ζωντανή…. θα είμαι μακριά σας , αλλά τόσο κοντά σας …οι στιγμές περνούν, οι αναμνήσεις μένουν!!! Θα είμαι μαζί σας πάντα , στις λίγες αλλά σημαντικές στιγμές που ζήσαμε μαζί, στις φωτογραφίες που βγάλαμε μαζί…

 

Άχχχχ , θεέ μου!!!  Αισθάνομαι να φεύγω , γιατί τρέχουν όλοι οι γιατροί γύρω μου, τι τους έπιασε? Θεέ μου σου έρχομαι… αλλά είναι τόσο άδικο !!! Άχχχ!!!

 

Μείναμε με την ανάμνηση της , αυτή μας δίνει ζωή, αυτή βοηθά την οικογένεια και τους λίγους καλούς συγγενείς της!!! Αλλά Θεέ μου, γιατί ???

 

 

 

Σημείωση :  Η ιστορία αυτή είναι δυστυχώς αληθινή… ίσως πολλοί από σας να την γνωρίσατε από κοντά!! Η υγεία μας είναι τόσο μεγάλο αγαθό που δυστυχώς κανένας μας δεν καταλαβαίνει την μεγάλη αξία της!!! Βοηθήστε τον αγώνα των λίγων σωστών ανθρώπων στον μεγάλο αγώνα τους κατά του καρκίνου. Πρέπει κάποια στιγμή να νικηθεί ….Βοηθήστε!!!! Όχι άλλα δάκρυα, μόνο αγώνας!!

 

 

Κιμούντρης  Παναγιώτης

 

Φροντιστήριο Μ.Ε. – Πληροφορική

               ΝΕΑ      ΓΝΩΣΗ

Δαγκλή  1 – 3   Ξάνθη

Τηλ. 2541068881

www.neagnosi.grinfo@neagnosi.gr