Μετανάστες...στην χώρα μας !

Εισαγωγή

 

Κωνσταντινούπολη 1920...

Ανταλλαγή


Η Σμαρώ -μικρό κοριτσάκι- κοιτάζει την μητέρα της που με γρήγορες κινήσεις ράβει λίρες στον ποδόγυρο του φουστανιού της ! Η ανησυχία γύρω της και οι κοφτές λέξεις από τους γονείς της την τρόμαζαν...δεν ήξερε όμως ότι τα πιο τρομακτικά δεν είχαν έρθει ακόμη!! Μέσα στις επόμενες μέρες, ότι ήξερε για την ζωή της και ότι περίμενε ανατράπηκε με τον χειρότερο τρόπο...ξεριζωμός, πόνος! Άφησε το σπίτι της, χωρίστηκε με τις φίλες της , τους αγαπημένους της και ξεκίνησε ένα μακρινό ταξίδι για που? Κανείς δεν μπορούσε να της απαντήσει...

 

 Μέρος 1ο

Ελλάδα 1920...


Ατελείωτη ταλαιπωρία! κούραση! φόβος! ποιός όμως τα μετράει αυτά?
Πρέπει να επιβιώσουν...οι ντόπιοι τους κοίταζαν με καχυποψία, με απάθεια μερικές φορές και με μίσος! Λογικό!!! ποιός είναι αυτός που βλέπει κάποιον ξένο να μπαίνει στον χώρο του και δεν φοβάται ότι θα αλλάξουν οι συνήθειες του και τα κεκτημένα του?
Το ταξίδι ατελείωτο, εξουθενωτικό...προορισμός? Πρώτα η Θεσσαλονίκη, ωραία! Είναι όμορφη έχει και θάλασσα!!! Σκεφτόταν η Σμαρώ , μοιάζει με την Πόλη μου, τουλάχιστον εδώ είναι καλά!
Άλλα λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο!!! Και ποιοί θα ήταν αυτοί που θα είχαν και άποψη? Δεν φτάνει που κάποιοι τους έφεραν  με το έτσι θέλω , θα μείνουν και όπου θέλουν? Όχι! Όπου πει το κράτος , και το κράτος είπε Μακεδονία!! τι είναι εκεί ? ρωτούσε την μαμά της , είναι ωραία? Έχει θάλασσα? Έχει δένδρα και χωράφια? και ωραία σπίτια?  Όπως στην Πόλη μου? Ούτε όμως η μαμά της ήξερε ούτε κανείς άλλος....Όχι , ούτε η μικρή μπορούσε να φανταστεί τι την περίμενε... Στο τέλος του ταξιδιού και εκεί που θα έμεναν ...απογοήτευση...βουνά, βουνά, βουνά! Και η θάλασσα? Δεν υπάρχει ...και το σπίτι? Θα μείνουμε σε αυτά που κάποιοι άλλοι άφησαν φεύγοντας από εδώ για να πάνε που ? μα στην Πόλη, στα δικά μας μέρη σ αυτά που αφήσαμε πίσω! Και ας μην τους αρέσει ούτε και σε αυτούς!!! γιατί αυτοί γεννήθηκαν εδώ και αγαπάνε μόνο τα βουνά και όχι την θάλασσα της Σμαρούλας !
Μα και οι άνθρωποι εδώ δεν μας θέλουν...δεν μας μιλούν , δεν μας χαιρετάνε στον δρόμο...δεν πειράζει σε λίγο , μόλις ξεπεράσουν τον φόβο για μας, και μας μάθουν, και δουν ότι και εμείς είμαστε ίδιοι με αυτούς όλα θ αλλάξουν!!!


Μέρος 2ο

 

Ελλάδα 1960....

Οικονομικοί Μετανάστες!!


Η ζωή δεν ήταν εύκολη στην επαρχία, δουλειές πουθενά...λεφτά για βιοπορισμό, ούτε για αστείο...
Η γιαγιά μου αποχαιρετά την μεγάλη της κόρη που φεύγει για την Γερμανία με τα παιδιά της, πάλι ξεριζωμός, πάλι χωρισμός...πόνος ....προορισμός?

 

Μέρος 3ο


 Γερμανία 1960...


Είναι καλά εδώ? Ναι λένε ορισμένοι, όχι λένε κάποιοι άλλοι...τουλάχιστον υπάρχει δουλειά...τι και αν δεν μας μιλάνε οι ντόπιοι? Και αν δεν μας βάζουν στα μαγαζιά τους? Και αν μας κοιτούν με καχυποψία? Και αν δεν αφήνουν τα παιδιά τους να παίξουν με τα δικά μας?
Δεν πειράζει....θα μας μάθουν, θα μας γνωρίσουν, και όλα θ αλλάξουν...
Η θεία μου δεν γύρισε ποτέ....ζει εκεί , εκείνος  ο τόπος έγινε ο τόπος της αλλά όχι η Πόλη της!

 

Μέρος 4ο

 

Θεσσαλονίκη 1990...


Πρέπει να φύγουμε! Να πάμε που? Γιατί?
Μα φυσικά στην Αθήνα ! γιατί όλα είναι εκεί!!
Μα εμένα μου αρέσει εδώ!! Είναι η Πόλη μου, έχω τις αναμνήσεις μου, τους ανθρώπους μου! Όλα είναι εδώ! Όλα ? όχι, η δουλειά πρέπει να είναι στην Αθήνα!!
Μετανάστρια ....από κύτταρο! Ξεριζωμός....αποχαιρετισμοί....πόνος....δάκρυα..

 

Μέρος 5ο

 

Αθήνα 1990...


Έβγαινα στους δρόμους και δεν μου θύμιζαν τίποτα! Δεν υπήρχε κανένα χρώμα , καμία μυρωδιά! Καμία ανάμνηση!
Και οι άνθρωποι? Ούτε καλημέρα στην πολυκατοικία! Όλοι, μόνοι μας μπαίναμε μόνοι μας βγαίναμε...αμίλητοι! Ευτυχώς όμως γνώρισα την Μαίρη, μετανάστρια και αυτή από την Κρήτη!! Είχε έρθει κάποια χρόνια πιο μπροστά από εμένα , την είχαν ήδη μάθει στην γειτονιά και έτσι έμαθαν και μένα μετά...και γίναμε φίλοι, και κουμπάροι, και κολλητοί  και καταλάβαμε όλοι ότι δεν είχαμε τίποτα να χωρίσουμε!
Και περνάω όμορφα στην Αθήνα , απέκτησα αναμνήσεις , εικόνες ,αλλά.... δεν είναι η Πόλη μου!!

Τον ίδιο ξεριζωμό και πόνο έχουν υποστεί η Ίντα και η Μιράντα από την Αλβανία, η Μιλένα από την Βουλγαρία , η Ραμόνα από την Ρουμανία,  η Βέρα από την Γεωργία, η Κιμ από τις Φιλιππίνες και ......... και όλοι εμείς πού είμαστε ή προερχόμαστε από μετανάστες ή που μπορεί στο μέλλον να γίνουμε, είτε γιατί θα το επιλέξουμε οι ίδιοι είτε γιατί οι συνθήκες της ζωής μας θα είναι τέτοιες ....
Γι αυτό λοιπόν ας μην αντιμετωπίζουμε τους ξένους με φόβο και καχυποψία.
Ας τους χαρίσουμε απλόχερα την αγάπη και την ζεστασιά που κρύβουμε όλοι μέσα μας, γιατί το αντίθετο της Αγάπης δεν είναι το μίσος αλλά ο Φόβος που μας το δημιουργεί!

 

Καλά Χριστούγεννα!!


Με  Αγάπη!!
όπως μας άφησε παρακαταθήκη ο Χριστός μας, που και αυτός τελικά Μετανάστης ήταν....

 

Σμαρώ

 

Επίλογος

 

Ξάνθη τώρα!

 

Ο Κώστας έφυγε στην Βιέννη , ήθελε να αποκτήσει διδακτορικό, πέρασε δύσκολα χρόνια εκεί , δούλευε ταυτόχρονα για να βγάζει τα έξοδα του. Γεννήθηκε στην Ξάνθη, αλλά τώρα βρίσκεται στην Αυστρία. Τέλειωσε το διδακτορικό του , έμεινε όμως να δουλέψει εκεί, είναι και αυτός ένας μετανάστης!!

 

Νομός Ξάνθης τώρα!

 

Η Λιάνα από την Αρμενία κοίταζε της τελευταίες της εξετάσεις. Οι πόνοι της αφόρητοι. Ήταν γεμάτη θάνατο! Ήταν και αυτή μετανάστρια , αγάπησε τον Πέτρο, αγάπησε την Ελλάδα, έκανε ένα παιδί μαζί του, έφερε μαζί της ένα αγγελούδι από τον πρώτο της γάμο.

Τώρα όμως θα τους άφηνε. Ο Θεός έτσι αποφάσισε, αλλά γιατί ?

 

Απαραίτητη Σημείωση

 

Πήγα στην τελευταία κατοικία της κυρά- Σμαρώς, της μάνας μου, μέσα στο παραθυράκι του τάφου της έβαλα αυτό το γράμμα της , που λιγάκι το τροποποίησα για να μπορεί κάποιος να το διαβάζει τις μέρες μας. Τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου Ένοιωσα ότι ζούσε και με καθοδηγούσε. Ένα πουλάκι κάθισε πάνω στους ώμους μου , αισθάνθηκα το γλυκό άγγιγμα της

 

 Κιμούντρης  Παναγιώτης

ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ

ΜΕΣΗΣ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ

ΝΕΑ ΓΝΩΣΗ

ΔΑΓΚΛΗ  1 – 3

ΤΗΛ.  2541068881

www.neagnosi.gr